In onze tijd gingen we op blote voeten met een lampion van wc-papier met een theelichtje erin. Die lampion vloog of in de bijkeuken in de fik of regende bij de achterdeur al uit. Je moest liederen uit je hoofd knallen ter lengte van het Wilhelmus. En als je niet terug kwam met genoeg suikerbieten voor de hele barre decembermaand kreeg je met een soepele twijg twintig minuten lang op de blote billen. Dat was toen.

Nu nemen we per kind twee reseverlampions en drie volwassenen mee en als de kindjes niet zelf willen zingen doen wij het wel voor hen. Het snoep daarentegen, tassen vol worden binnengehaald, daar krijg je als ouder nog niet de verpakking van. Nou vooruit, kansje dat je de mandarijn krijgt, want daar zitten misschien wel pitten in.

Ik moest achter een indrukwekkend paneel met schuiven en knoppen en allemaal lampjes gaan zitten. De eerste hindernis die je elke week moest nemen, was dat er op elke zender ‘ingebroken’ diende te worden met de mededeling dat binnenkort op kanaal vier de ziekenomroep zou beginnen, met het programma Legio uit de regio. Daarna moest je weer zóveel knoppen heen en weer zetten opdat de zieke luisteraars weer hun eigen kanaal terug kregen, dat het mij nooit lukte om de goede luisteraar op het goede kanaal af te stemmen. Het regende daarna boze telefoontjes, die ik als technicus aan moest nemen, en ik hoorde de scheldkannonades aan en schreef dan een briefje dat ik tegen de glazen ruit aanplakte: ‘Hr. De Jong, k. 405. Vindt programma “machtig interessant”.’
In feite was het dan een woedende mejuffrouw de Vries van kamer 208 geweest, die midden in de Dik Voor Mekaar Show had gezeten, eindelijk weer eens had kunnen lachen (er waren toen nog geen Cliniclowns), en door mijn technische onkunde nu opgescheept zat met het regionaal gereutel. Dat haar tumor opspeelde hielp niet!

Feit was dat de hoofdredacteur door mijn briefjes geloofde in een toenemende stroom positieve feedback, en het na verloop van tijd aandurfde om een interview te doen met de burgemeester.
De burgemeester was ook de vader van het meisje op wie ik toen wel eens verliefd was, en ik was altijd een beetje zenuwachtig voor die man. Als een hysterische bejaarde dame die wil leren inparkeren sloeg ik op elke knop die ik door het waas voor mijn ogen kon ontdekken, duwde in blinde paniek op willekeurige momenten tegen een dubbelblinde aselecte steekproef van schuiven.
Het gevolg was dat alleen de burgemeester aan het woord was, ongelukkig genoeg op alle kanalen, waaronder een zender die een Formule 1 race aan het uitzenden was die op een heel beslissend moment in het seizoen werd verreden. De ellenlange vragen van de pedofiele hoofdredacteur waren te horen als zeer intense stiltes, en omdat de vragen niet hoorbaar waren, sneden de antwoorden van de burgemeester ook niet veel hout. De ene na de andere zieke belde om mij hiervan op de hoogte te brengen, en steeds verzon ik mooiere complimenten: ‘Hr Oudkerk, kamer 104, gaat de volgende keer zeker D66 stemmen nu hij de Burgemeester zo hoort!’

Maar ik vond het na verloop van een heleboel tijd wel zielig voor de burgemeester en ik probeerde een en ander toch te herstellen. Dat ging een beetje mis, want ik verbond een woedende autoracefan aan een luidspreker in de studio, zodat duidelijk te horen was dat de hele show, die inmiddels trouwens bijna teneinde was, eigenlijk maar voor de helft hoorbaar was geweest. De burgemeester vond het niet zo erg, omdat zijn wijze woorden immers de luisteraars wel bereikt hadden, maar de hoofdredacteur was sinds die dag een heel stuk minder verliefd op me en ik werd botweg ingeruild voor een jongen van dertien.

Sindsdien laat ik alles wat met stekkers en draadjes en mannetjes- en vrouwtjespluggen te maken heeft heel vrouwelijk over aan de stoerste kerel in het gezelschap, van die types die voor een potje bier en een of twee complimenten bereid zijn om een hele karaoke-avond feilloos in elkaar te bekabelen. Maar in het onderwijs zijn de mannen dungezaaid, laat staan die types, en op Openbare Basisschool De Karrekiet waren Henk en ik zelfs de enige mannen, en Henk zou al het licht ophangen en dus moest ik de microfoon verbinden aan een versterker, en de versterker aan twee boxen. Dat zou een simpel klusje zijn. De kinderen zouden dan K3 gaan zingen in die microfoon en het geluid zou over het schoolplein schallen en de ouders zouden in hun handen klappen, terwijl ze het plastic bekertje bier tussen hun tanden zouden nemen.

En er was een waarzegster en je kon t-shirts kopen met de tekst De Karrekiet, een Wereldschool, jawel, een dappere poging van deze of gene tekstschrijver in ruste, die gepoogd had om nog het meeste te halen uit het multi-culturele karakter van dit schooltje. Gek genoeg was de schare ouders hagelwit; de Soedanese en Turkse en Iraanse en Irakese ouders hadden de uitnodiging natuurlijk niet gekregen van hun kinderen of het Nederlands niet kunnen ontcijferen of ze durfden zich niet te vertonen op school, hangende de schorsing van hun zoontje, of het kon ze gewoon geen pest schelen, ze hadden een hekel aan de burgers in dit land met hun slechte manieren en voelden zich na 20 jaar nog steeds niet welkom.
Hoe dan ook, ik verbaasde me erover dat we zoveel witte ouders op de been gebracht hadden, en toen ik beter keek begon ik te vermoeden dat de prijs van een biertje, 50 eurocent, misschien een heleboel buurtbewoners had verleid een kijkje te komen nemen. En meer nog dan buurtbewoners – misschien ook mensen die in Almere woonden en hier in de buurt werkten. Het was tenslotte vrijdagmiddag.
Goed, ik slaagde er kennelijk in de goede pluggen in elkaar te frutselen, niets stond een knalfuif in de weg.

Het enige waar men niet op gerekend had was regen.

Tijdens de speech van Ellie O’Malley, die een anderhalf uur duurde, en tijdens welke de moeders steeds bangelijker bij elkaar wegkropen, de ogen neergeslagen en gedwee knikkend, en voor de zekerheid bij elke zin applaudisserend als goed gedrild partijkader, was het aanvankelijk sfeerverhogend druppen over gegaan in een stevige mot. De glazen rosé van de ouders werden niet leger, maar wel steeds lichter roze. De vaders, die iets minder bang leken dan de moeders, waagden zich één voor één naar de overkapte bierkaai, waar het gezellig dringen werd. Af en toe werd er een moedige vrijwilliger gevonden om nieuwe bonnen te kopen bij de bovenbouwer aan de overkant; uitgerust met vele tientjes en flappen van 20 kwam hij met grote hoeveelheden bonnen terug. Samenvattend: de vaders bleven droog maar werden dronken, de moeders werden nat en bleven nuchter.

Eindelijk was Ellie O’Malley uitgesproken. De vaders waren nu aan het lallen van ‘sta óp! als je nog een biertje wilt, sta óp! als je nog een biertje wilt, sta óp! als je nog een biertje wilt, sta óp! als je nog een biertje wilt…
Hoe het lied verder ging ben ik even kwijt maar gezellig klonk het. De moeders voelden zich verplicht om voor elkaars kroost te blijven klappen. Schuchtere meisjes deden allemaal de dansjes die K3 hen eindeloos voorgedaan had op de televisie. Maar erg overtuigend kwam het allemaal niet over. De miezer ging over in wat ik gestadig regenen zou willen noemen. De zorgvuldig bij elkaar gesprayde coiffures van de moeders hingen in trieste slierten voor hun gezicht, sommige moeders hadden een vuilniszak bemachtigd en over hun hippe grotestadskleertjes gehangen.
Mijn vriendin en ik kregen een tijdje de slappe lach, vanuit onze geluidstoren, die overigens gewoon gelijkvloers was. We hadden een paar flessen witte wijn achterover gedrukt en het uitzicht op welwillend toekijkende moedertjes met vuilniszakken om, die eigenlijk alleen maar stonden te wachten op het moment dat hun eigen dochter de lange weg naar de Idols voorronde kon aanvangen was ons teveel geworden.
Toen kwam er een technisch uitziende man op ons af. Henk.
“Tijl!” Heb je de imbussleutel niet geplastificeerd! Oelewapper!”
(Feitelijk zei hij iets heel anders dan imbussleutel en geplastificeerd, maar ik heb een zwak geheugen voor technische termen.)
Hij wees naar een paar kabels die gezellig in een plas water krioelden, het stof van zich af lagen te weken. Hij keek weer woedend naar mij. Ik zag zo snel niet wat er nou allemaal opeens van mij verwacht werd. Met een bruusk gebaar wendde hij zich af, beende richting de stekkerdoos of wat het was, en dat was ongeveer zo’n beetje de laatste normale aanblik die hij bood, want even later was Henk zwartgeblakerd en zat het stadsdeel Oud Zuid zonder stroom.
“O jee,” zei mijn vriendin.
Ik schonk het laaste beetje witte wijn in mijn bekertje. Gezien de schrik had ik dat wel verdiend.

Maar Ellie O’Malley liet zich in deze crisissituatie van haar sterkste kant zien, want ze zette twee handen aan haar mond en riep: “Mensen, het is afgelopen. Het bier is op. Neem je kind mee naar huis en ga lekker in bad met zijn allen.”
Dat lieten de verzamelde ouders zich geen twee keer zeggen. Als ze kinderen hadden, laadden ze die in hun PC Hooft tractor (ja, als je dronken bent wil je toch wel met een beetje een safe gevoel de weg op, zeker als je kinderen hebt), en de ouders zonder kinderen die goedkoop hadden staan zuipen maakten zich klaar om aan te sluiten in de file op de A1.
‘Zullen we helpen opruimen?’ vroeg ik mijn vriendin.
‘Dat, of we gaan samen in bad, thuis, wat vind jij?’
Ik griste een fles wijn mee en haalde mijn fiets van het slot. Ik zwaaide nog even naar Ellie O’Malley, die vergeefs aan een vloerdeel van het podium stond te rukken.

Laat nu het grote in het gat vallen maar beginnen!

Nou niks meer schrappen of toevoegen…